Ακρίτας, η Πρωτοποριακή Ροκ Μπάντα του ‘70

Το Εξώφυλλο του Άλμπουμ των Ακρίτας
Το Εξώφυλλο του Άλμπουμ των Ακρίτας

Οι Ακρίτας, ένα από τα μεγαλύτερα ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας του 1970, που δημιούργησαν ο Σταύρος Λογαρίδης με τον Άρη Τασούλη, έχουν να επιδείξουν μιαν αξιοζήλευτη επίδοση: όντας Ελληνική μπάντα και κυκλοφορώντας μονάχα ένα άλμπουμ σε γλώσσα Ελληνική, κατάφεραν να περάσουν στην ιστορία αυτού του δημοφιλέστατου οικουμενικού μουσικού ιδιώματος, γράφοντας εξαιρετικά πρωτοποριακή μουσική.

Οι αναφορές διεθνώς γύρω από το όνομα και το έργο τους δεν λείπουν ακόμα και σήμερα, ενώ ο ίδιος ο αυθεντικός δίσκος βινυλίου, αποτελεί επίζηλο και σπάνιο συλλεκτικό κομμάτι.

Επιπροσθέτως, η μουσική τους με το πέρασμα των χρόνων δεν έχασε τίποτα από την φρεσκάδα και την δύναμή της, και αυτό το γεγονός εξηγεί σε μεγάλο βαθμό το συνεχώς ανανεούμενο ενδιαφέρον γύρω από το έργο τους, διότι κατά τα άλλα ούτε οι Ακρίτας υπήρξαν ποτέ ιδιαίτερα δημοφιλείς – τουναντίον – ούτε και ο δίσκος τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακριβώς ευπώλητος, αφού όταν κυκλοφόρησε, υπήρξε μια λίγο έως πολύ εμπορική αποτυχία.

Ο Σταύρος Λογαρίδης & ο Κώστας Φέρρης

Προς τα τέλη του 1972, ο Σταύρος Λογαρίδης βρίσκεται στο φημισμένο για το ευχάριστο κλίμα του Λονδίνο. Έχει προηγηθεί η οριστική διάλυση των Poll, του μακράν πιο επιτυχημένου Ποπ – Ροκ συγκροτήματος που πέρασε από τον Ελληνικό χώρο, στο οποίο ιδρυτικό μέλος υπήρξε και ο ίδιος.

Αφορμή για την διάλυση των Poll στάθηκε η απόφαση των δύο άλλων ιδρυτικών μελών του γκρουπ, των Κώστα Τουρνά και Ρόμπερτ Ουίλιαμς να λάβουν μέρος στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβριο εκείνου του έτους.

Ο Σταύρος Λογαρίδης διαφώνησε, με το σκεπτικό πως δεν είναι δυνατόν να συμμετέχουν σε έναν θεσμό τον οποίον η χούντα, που θέλαν να ανατρέψουν, χρησιμοποιούσε ως προπαγανδιστικό μηχανισμό – κυρίως απέναντι στην νεολαία.

Στο Λονδίνο λοιπόν ο Λογαρίδης έρχεται σε επαφή με την πληθωρική προσωπικότητα του Κώστα Φέρρη. Ο Κώστας Φέρρης, που είχε γράψει τους στίχους για το εμβληματικό ‘666 του Βαγγέλη Παπαθανασίου και των Aphrodite’s Child, πυρπολεί την φαντασία του Λογαρίδη προτείνοντάς του διάφορα, μεταξύ των οποίων και το ανέβασμα μιας Rock όπερας με θέμα την ζωή και την διδασκαλία του Βούδα.

Εντέλει καταλήγουν στο δοκίμιο του Νίκου Καζαντζάκη, την ‘Ασκητική’, και στον εκεί σκιαγραφούμενο Ακρίτα.

Ο Λογαρίδης, αμέσως μετά, αφήνει το Λονδίνο με το ευχάριστο κλίμα του και επιστρέφει στην Ελλάδα, αναζητώντας μουσικούς για την δημιουργία μιας καινούργιας ροκ μπάντας, που θα δουλέψει πάνω στον Ακρίτα.

Ακρίτας, η Πρωτοποριακή Ροκ Μπάντα του ‘70

Η Δημιουργία της Μπάντας Ακρίτας

Στα τέλη του 1972 σχηματίζεται το νέο συγκρότημα. Το όνομά του είναι βέβαια Ακρίτας, και έχει για μέλη του, εκτός από τον Σταύρο Λογαρίδη, που παίζει μπάσο και είναι η βασική (μεγάλη) φωνή του γκρουπ, τους Άρη Τασούλη, Γιώργο Τσουπάκη και Δήμο Παπαχρήστου.

Ο Άρης Τασούλης, που είχε φύγει από τα θρυλικά Μπουρμπούλια, παίζει πλήκτρα, ο Δήμος Παπαχρήστου, ο οποίος είναι παιδικός φίλος του Λογαρίδη από την Κωνσταντινούπολη, τον γενέθλιο τόπο και των δυο, παίζει ηλεκτρική κιθάρα, και ο Γιώργος Τσουπάκης τύμπανα.

Η συμμετοχή του Τσουπάκη έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αφού επιλέχθηκε κατά την διάρκεια μιας ασυνήθιστα σύντομης οντισιόν: όντας ο πρώτος προς δοκιμήν ντράμερ, με το που κάθισε στα τύμπανα, υποχρέωσε τον Λογαρίδη να ευχαριστήσει τους λοιπούς συμμετέχοντες και να τους στείλει σπίτια τους.

Ακρίτας, η Πρωτοποριακή Ροκ Μπάντα του ‘70

Η Μετεμφυλιακή Ελλάδα, η Χούντα & το Ροκ

Για ένα ροκ μουσικό συγκρότημα όπως οι Ακρίτας που σχηματίστηκαν την περίοδο της χούντας, η πολιτική και κοινωνική ατμόσφαιρα εκείνων των ημερών δεν είναι ασφαλώς χωρίς σημασία. Ωστόσο για την ελάχιστη έστω κατανόηση αυτής της περιόδου, χρειάζεται τουλάχιστον μια συνοπτική αναδρομή και στην μετεμφυλιακή Ελλάδα – αν όχι για χάρη του αναγνώστη τουλάχιστον προς τέρψιν του αρθρογράφου.

Η Μετεμφυλιακή Ελλάδα (1949-1967)

Οι ιστορικές εξελίξεις στην μετεμφυλιακή Ελλάδα οδήγησαν σε ενδιαφέροντες μετασχηματισμούς την Ελληνική κοινωνία.

Από την μια μεριά ισχυροποίησε την θέση της μια μεταπρατική κυρίως αστική τάξη που ιδεολογικά δεν είχε την παραμικρή συγκρότηση, διότι καθαγίαζε την άσκηση της εξουσίας της όχι στην βάση της διαπάλης των ιδεών αλλά στην βάση της ασκούμενης, συγκαλυμμένα έως απροκάλυπτα, ωμής βίας.

Από την άλλη, οι λαϊκές τάξεις λίγο έως πολύ, είτε ταυτίζονταν ιδεολογικά με την μη-ιδεολογία της κυρίαρχης αστικής τάξης, είτε υιοθετούσαν τον αριστερό ή/και μαρξιστικό ιδεολογικό και πολιτικό λόγο και επιμετρούσαν τις συνέπειες μιας τέτοιας στάσης.

Ωστόσο είναι εκπληκτικό το γεγονός, πως αξιακά τόσο η αστική όσο και οι λαϊκές τάξεις συμφωνούσαν τουλάχιστον σε ένα σημείο: ο Δυτικός κόσμος και οι αξίες που εκείνος πρέσβευε, όταν δεν απέφεραν χρήμα ή δεν ανέπτυσσαν τις παραγωγικές δυνάμεις, συνιστούσαν μιαν ολομέτωπη αξιακή απειλή στα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας.

Μιαν τέτοια απειλή θα αντιπροσώπευε – αρχικά – και το Ροκ & Ρολ, μαζί με εκείνο το τμήμα της νεολαίας που είχε προσχωρήσει σε αυτό.

Εμβόλιμο: Οι Rolling Stones & η Flower Power

Ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό δείγμα της ακατάσταλτης παράνοιας του μετεμφυλιακού καθεστώτος, αποτελεί η περίφημη διακοπείσα συναυλία των Rolling Stones στην Αθήνα, στις 17 Απριλίου του 1967, τέσσερις μόλις ημέρες πριν από το χουντικό πραξικόπημα.

Οι Rolling Stones βρίσκονται στην σκηνή, και κάποιος από το κοινό τους προσφέρει δύο μπουκέτα με ωραιότατα γαρύφαλλα το ένα λευκού και το άλλο κόκκινου χρώματος. Ο Μικ Τζάγκερ, που εκείνη την ώρα τραγουδά το Satisfaction, παίρνει το μπουκέτο με τα κόκκινα γαρύφαλλα και επειδή τον χωρίζει μεγάλη απόσταση από τους θεατές, το δίνει κατά πάσα πιθανότητα στον Road Manager του γκρουπ Tom Keylock, ώστε να το προσφέρει εκείνος στο κοινό.

Τα όργανα της τάξεως, που φημίζονταν μεταξύ άλλων και για την γλωσσομάθειά τους, εξέλαβαν το μεν Satisfaction ως ‘Θα σας σφάξω’, το δε μπουκέτο με τα κόκκινα γαρύφαλλα ως ‘κομμουνιστικόν δάκτυλον’. Και λύνοντας ακαριαία την εξίσωση, μιας κι ήταν φωστήρες και στα Μαθηματικά, Satisfaction + Κόκκινα Γαρύφαλλα = Προτροπή προς Εξέγερσιν, σάπισαν στο ξύλο κοινό και καλλιτέχνες.

… Από τότε, πέρασαν 30 περίπου χρόνια για να ξαναδώσουν συναυλία στην Ελλάδα οι Rolling Stones.

Η Χούντα (1967-1974)

Το 1967 η χούντα των συνταγματαρχών αποφόρτισε το ιδεολογικό έλλειμμα της κυρίαρχης αστικής τάξης: η άσκηση της εξουσίας της από τούδε και στο εξής θα στηριζόταν μόνο στην ωμή βία των ‘Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών’.

Από αυτήν την αγαθότατη Ελληνοχριστιανική πρακτική δεν θα εξαιρούνταν κανένας πραγματικός ή φανταστικός εχθρός, πόσο μάλλον η Ροκ νεολαία με τα μακριά μαλλιά, τα μούσια, τις μίνι φούστες και τους καμένους στηθόδεσμους – που έτσι κι αλλιώς δερνόταν και διασυρόταν και προ της χούντας.

Παρ’ όλα αυτά η σχέση της χούντας με την Ροκ μουσική, κοινό, νεολαία, δημιουργούς και συγκροτήματα ενείχε με την πρώτη ματιά κάτι το παράδοξο.

Η Χούντα & το Παράδοξο

Το παράδοξο στην σχέση της χούντας με το Ροκ ήταν ετούτο: η χούντα όχι μόνο δεν έβγαλε ‘εκτός νόμου’ την Ροκ μουσική, αλλά αντιθέτως έδωσε και βήμα στα συγκροτήματα και τους καλλιτέχνες του είδους – όσους βέβαια περνούσαν από την λογοκρισία ξένους και εγχώριους – τόσο στο ραδιόφωνο όσο και στην τηλεόραση, στα μέσα δηλαδή που βρίσκονταν κάτω από τον απόλυτο έλεγχό της.

Πως εξηγείται αυτή η αντίφαση;

Πολύ εύκολα, σταχυολογώντας λίγους ανάμεσα σε χίλιους και έναν λόγους:

  • Η χούντα δεν θα μπορούσε ποτέ να κλείσει την φωνή του πάτρωνά της, την περίφημη ραδιοφωνική συχνότητα ‘Η Φωνή της Αμερικής’, που μετέδιδε διαδίδοντας ασταμάτητα και στον Ελληνικό χώρο αυτό το ‘ξενόφερτο’ είδος για τους δικούς της προπαγανδιστικούς λόγους
  • Η Ροκ μουσική δεν ήταν πια απλά ένα ‘ξενόφερτο’ είδος, αλλά έχοντας αποκτήσει σημαντικό κοινό και εγχώριους Ποπ – Ροκ δημιουργούς και συγκροτήματα, είχε αναπτύξει μιαν επίσης σημαντική αγορά που απέφερε κέρδη (βέβαια ήταν ελάχιστοι οι Έλληνες Ποπ και Ροκ καλλιτέχνες που επωφελούνταν από αυτά)
  • Οι συσπειρωμένοι γύρω από την Ροκ μουσική ουδέποτε κατόρθωσαν ή θέλησαν να μετατραπούν από κοινό ή νεολαία σε ένα ευρύτατο κίνημα κοινωνικής ανυπακοής με μια συγκροτημένη αντικουλτούρα, δίπλα, παράλληλα ή/και απέναντι από τα κινήματα αμιγώς πολιτικής αντίστασης
  • Ήτανε πάντοτε στην διακριτική ευχέρεια των σωμάτων ασφαλείας η επαναφορά στην Ελληνοχριστιανική τάξη των παντός είδους Ροκ αγριμιών, ειδάλλως το ξύλο – και όχι μόνο – έπεφτε ανελέητα

Μέσα σε αυτό το έκτακτο και χαριτωμένο ‘Ελληνοχριστιανικό’ περιβάλλον καλούνταν οι καλλιτέχνες και τα Ροκ συγκροτήματα να δημιουργήσουν.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον οι Ακρίτας δώσανε τα ρέστα τους.

Ακρίτας, η Πρωτοποριακή Ροκ Μπάντα του ‘70

Άρης Τασούλης, Σύνθεση, Πιάνο & Synthesizer
Άρης Τασούλης, Σύνθεση, Πιάνο & Synthesizer

Η Κυκλοφορία του Άλμπουμ

Μετά από επίμοχθη εργασία, κάπου εκεί προς τα τέλη του 1973, δίδεται στην κυκλοφορία το ομότιλο άλμπουμ του συγκροτήματος Ακρίτας, με την ενορχήστρωση να πιστώνεται σε ολόκληρο το γκρουπ, τις δε συνθέσεις να υπογράφει το δίδυμο Λογαρίδης και Τασούλης.

Είχε προηγηθεί στις αρχές του 1973 ένα σίνγκλ, που στην μία του πλευρά περιελάμβανε το τραγούδι Ο Παν (σύνθεση Α. Τασούλη) και στην άλλη το τραγούδι Της Ζωής μου η Πρώτη Σταλιά (σύνθεση Σ. Λογαρίδη). Μακρυά από το κατοπινό μουσικό ύφος του Ακρίτας και χωρίς την συμμετοχή του Κ. Φέρρη, η υποδοχή του σινγκλ ήταν αρκούντως ενθαρρυντική.

Δεν συνέβει ωστόσο το ίδιο και με το άλμπουμ, τουλάχιστον στο εσωτερικό, όπου πήγε άπατο. Στο εξωτερικό είχε λίγο καλύτερη τύχη, κυρίως στην Γερμανία και στην Ιαπωνία.

Στην Ιαπωνία μάλιστα κυκλοφόρησε με διαφορετικό εξώφυλλο, και σήμερα αποτελεί και αυτή η εκδοχή του άλμπουμ ένα σπάνιο συλλεκτικό κομμάτι.

Όμως γιατί απέτυχε κυκλοφοριακά στην Ελλάδα;

Ίσως γιατί δεν το ευνόησε η συγκυρία: τις ημέρες που κυκλοφόρησε είχε πραγματοποιηθεί η κατάληψη/εξέγερση του Πολυτεχνείου για να ακολουθήσει η αιματηρή καταστολή της από τα όργανα της χούντας.

Ακρίτας, η Πρωτοποριακή Ροκ Μπάντα του ‘70

Ο Δήμος Παπαχρήστου στην Κιθάρα
Ο Δήμος Παπαχρήστου στην Κιθάρα

Τι Θέλει να (μην) Πει ο Ποιητής στο Άλμπουμ Ακρίτας

Ποίηση ή στιχουργία – ομολογούμε πως ουδέποτε αντιληφθήκαμε εις βάθος τις θρυλούμενες χαώδεις διαφορές ανάμεσα στα δυο είδη. Το ίδιο φρονούμε πως συνέβη και με τον Κώστα Φέρρη, αυτόν τον πολυδιάστατο δημιουργό, τον σκηνοθέτη, μουσικό, ηθοποιό, συγγραφέα και πότε – πότε στιχουργό ή ποιητή, ο οποίος ανέλαβε να γράψει το λιμπρέτο του έργου ‘Ακρίτας’.

Ευτυχώς τόσο για εμάς όσο και για τον Κώστα Φέρρη, που η απόδοση στα Ελληνικά του όρου λιμπρέτο, προσφέρεται για το γεφύρωμα των  θρυλούμενων χαωδών διαφορών μεταξύ ποίησης και στιχουργίας, αφού ο όρος ποιητικό κείμενο, ταιριάζει πράγματι γάντι.

Όπως ταιριάζει πράγματι γάντι και η αναφορά, πως στην ουρά του λιμπρέτου του Κώστα Φέρρη, πρέπει να προστεθεί και το ποιητικό κείμενο του ακροτελεύταιου τραγουδιού του έργου, που δεν ανήκει σε εκείνον αλλά στον Σταύρο Λογαρίδη, και το οποίο φέρει τον κατά κάποιον τρόπο φράκταλ τίτλο ‘Ζέτα Ζωρζέτα’.

Η Θρυλούμενη Θεματολογία

Όπως έχει γραφεί και παραπάνω, βάση του έργου Ακρίτας είναι η ‘Ασκητική’ (με υπότιτλο Salvatores Dei) του Νίκου Καζαντζάκη. Ο υπερτιμημένος Καζαντζάκης σε αυτό το δοκίμιο το γραμμένο σε φριχτά Ελληνικά, αναμασά τις ιδέες των Νίτσε, Χέγκελ και Μπερξόν, παρουσιάζοντάς τες ως το δικό του Μανιφέστο ενάντια στον Θεό και στον Διάβολο, θέτοντας τον ίδιο τον Άνθρωπο μπροστά στην ανάληψη της ευθύνης της ίδιας του της ύπαρξης – όχι φυσικά κατά την Σαρτρική ή Καστοριάδεια εκδοχή της.

Αγαθή τύχη και έμπνευση, θέλει το ποιητικό κείμενο του Κώστα Φέρρη, να μην ακολουθεί την κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας και την μεγαλοστομία που χαρίζει μέχρι γέλωτος ο Καζαντζάκης. Επίσης εμπνευσμένα και αρκούντως χαλαρά, απ’ όλη την προβληματική της προβληματικής ‘Ασκητικής’, το μόνο ουσιώδες συνδετικό στοιχείο μεταξύ αυτής και του λιμπρέτου είναι η απλή χρήση των γενικών ιδεών της καθώς και η αναφορά στον Ακρίτα.

Ενός Ακρίτα που γεννιέται, ζει, και κατά πάσα πιθανότητα πεθαίνει μαχόμενος, για να τον διαδεχθεί μια κάποια ‘Ζέτα Ζωρζέτα’.

Το Λιμπρέτο του Έργου

Το ποιητικό κείμενο του Κώστα Φέρρη διαθέτει ποίηση, ολίγη πρόζα και στιχουργία. Εμπεριέχει ομοιοκατάληκτους και μη στίχους. Κάνοντας χρήση ακόμα και του ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου των Ελληνικών δημοτικών τραγουδιών, δένει απόλυτα με την μουσική του έργου, αποδεικνύοντας πως αυτή η μεγάλη δημιουργική χοάνη που λέγεται ροκ, οικουμενικά δεν γνωρίζει γλωσσικά σύνορα, όταν πέσει σε μάστορες της γλώσσας.

Τι δεν διαθέτει το λιμπρέτο;

Κατ’ αρχάς σοβαροφάνεια και έλλειψη χιούμορ. Ο ίδιος ο ελαφρώς αυτοσαρκαστικός προσδιορισμός του έργου ως Σουίτα Χορού για Κουαρτέτο και Play Back, το δείχνει.

Έπειτα δεν διαθέτει νόημα. Ωστόσο το γεγονός αυτό δεν εμποδίζει το έργο να βρίθει νοημάτων – όρεξη μόνο να ‘χει κάποιος να τα ψάχνει.

Τέλος δεν διαθέτει ‘Ελληνικότητα’, γιατί περιέχει μιαν ξέχειλη δόση Αυθεντικότητας, που έχει μετουσιώσει το ‘Ελληνικό’ σε ‘Οικουμενικό’ και τανάπαλιν.

Με αυτήν την έννοια θα μπορούσε κάλλιστα να ειπωθεί, πως αυτή η ποιητική περσόνα, ο Ακρίτας, που πάνω του συγκροτείται ο χαλαρός αφηγηματικός άξονας του λιμπρέτου, πόρρω απέχει από τον Διγενή του φολκλόρ και των ιδεολογημάτων. Το δικό του έπος άλλωστε βρίσκεται αλλού:

Αυτός ο Ακρίτας είναι ο φορέας του ήθους όλων των ανθρώπων της μεθορίου.

Ακρίτας, η Πρωτοποριακή Ροκ Μπάντα του ‘70

Η Μουσική των Ακρίτας

Εάν υπάρχει κάτι το ολότελα ξεχωριστό σε αυτόν τον δίσκο ορόσημο των Ακρίτας, είναι η δημιουργική επιμονή τους σε ελληνικά παραδοσιακά μοτίβα και η εμπνευσμένη απόδοση τους με ηλεκτρικό ροκ ήχο.

Με αυτόν τον τρόπο, κατορθώνουν να περάσουν ‘World Music’ και ‘Έθνικ’ ακούσματα, μιαν εποχή όπου ο πρώτος όρος (επινόηση των αρχών της δεκαετίας του 1960, από τον Αμερικανό Robert Edward ‘Bob’ Brown, μουσικό, εθνομουσικολόγο και καθηγητή του Πανεπιστημίου Wesleyan της πόλης Middletown του Κονέκτικατ) αφορά μόνο τους μουσικολόγους, ενώ ο δεύτερος δεν έχει καν ‘εφευρεθεί’.

Αναφορές & Επιρροές

Δεν είναι μόνο η ελληνική δημοτική παράδοση μα και η λόγια δυτική μπαρόκ και κλασική μουσική, στις οποίες επίσης ακουμπάνε συνθετικά τα κομμάτια των Ακρίτας. Ωστόσο κάτι τέτοιο συμβαίνει χωρίς να αναφαίνεται ούτε μια στιγμή ρυθμικής και μελωδικής φλυαρίας ή πομπώδους άμετρης επίδειξης.

Σε σχέση με τις πρόδηλες επιρροές (Emerson, Lake and Palmer, King Crimson, Yes, κλπ.), εκ του αποτελέσματος γίνεται κάτι περισσότερο από φανερό, πως εδώ δεν πρόκειται για κάποια άκριτη μίμηση αυτών, αλλά για οργανική αφομοίωση και καλλιτεχνική μετάπλαση των ουσιωδέστερων πλευρών τους.

Λοιπά Χαρακτηριστικά

Αξιοπρόσεκτο στοιχείο του έργου είναι η συνοίκηση διαφορετικών μουσικών ιδιωμάτων μέσα στο ίδιο κομμάτι και η άμεση μετάβαση από το ένα στο άλλο, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην ‘Επιστροφή’: το δημοτικό άκουσμα διαδέχεται η τζαζ, θυμίζοντας συνθετικά την τεχνική συγγραφής cut-up, του Γουίλιαμ Μπάροουζ.

Από την άλλη, είναι ουσιώδης και η αναφορά στην χρήση του συνθεσάιζερ. Αν και επρόκειτο για το τότε υπερσύγχρονο VCS 3 (ίδιο μοντέλο με αυτό που χρησιμοποιήθηκε στην μνημειώδη σύνθεση ‘Dark Side of the Moon’ των Pink Floyd), οι παραγόμενοι ηλεκτρονικοί ήχοι είναι έμψυχοι και σε πλήρη αρμονία με το μουσικό ύφος ολόκληρου του έργου, κάνοντας το αναπόσπαστο τμήμα του και όχι ένα τεχνολογικό γκατζετάκι της εποχής προς περιφορά και ερανισμό φθηνών ηχητικών εφέ.

Τέλος, μαζί με την αναφορά στα ψυχεδελικά ηχοχρώματα του έργου, χρήζει ανάδειξης και το στοιχείο της διάρκειας των κομματιών. Μιαν περίοδο που Φαραωνικής σύλληψης μουσικά έργα βαρετότατου Progressive, διαρκούσαν όσο και η μια πλευρά του δίσκου βινυλίου, εδώ υπάρχει μέτρο, και ως προς αυτό Garage Rock αντίληψη: το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι, το ‘Θαύμα’ διαρκεί 4 λεπτά και 56 δευτερόλεπτα.

Ακρίτας, η Πρωτοποριακή Ροκ Μπάντα του ‘70

Τασούλης, Λογαρίδης & στα Δεξιά ο Τσουπάκης
Τασούλης, Λογαρίδης & στα Δεξιά ο Τσουπάκης

Η Διάλυση του Συγκροτήματος

Με περιοδίες, συναυλίες και εμφανίσεις προσπάθησε το συγκρότημα να προωθήσει την μουσική του αλλά και τα μέλη του να επιβιώσουν. Ωστόσο, τα πρώτα χρόνια μετά την μεταπολίτευση στην Ελλάδα, κυριαρχούν τα πολιτικά τραγούδια, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ήταν απαγορευμένα επί χούντας.

Αυτή η κατάσταση στριμώχνει στο περιθώριο τα ροκ συγκροτήματα και αφυδατώνει την Ελληνική ροκ σκηνή. Και καθώς το ‘να πράγμα φέρνει το άλλο, έτσι και στους Ακρίτας ξέσπασαν διαφωνίες και τσακωμοί που οδήγησαν σε αποχώρηση των Α. Τασούλη και Γ. Τσουπάκη.

Έπειτα από την αποχώρηση αυτών, στο σχήμα κατά καιρούς πήραν μέρος οι Άκης Σημηριώτης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Αριάδνη MacKinnon Andrew, Ηλίας Μαρινάκης, Γιώργος Μαγκλάρας και Νίκος Πίπιλας.

Η αλλαγή μελών δεν έσωσε την κατάσταση και το 1977, μετά μάλιστα από τον θάνατο του πληκτρά Γ. Παπαδόπουλου, ο Λογαρίδης υποχρεώθηκε να διαλύσει το συγκρότημα.

Ακρίτας, η Πρωτοποριακή Ροκ Μπάντα του ‘70

Στοιχεία & Συντελεστές του Έργου

Αμέσως πιο κάτω δίδονται ορισμένα στοιχεία για το έργο και τους συντελεστές του. Ως προς τα μέλη του συγκροτήματος, παρατίθεται η αρχική σύνθεση που πραγματοποίησε και την ηχογράφηση.

Στοιχεία & Συντελεστές του Άλμπουμ Ακρίτας

  • Εταιρία: Polydor – Ροlygram
  • Μορφή: Vinyl, LP, επανέκδοση σε CD το 1994
  • Κυκλοφορία: 1973
  • Είδος: Progressive Rock [Ήγουν Προοδευτικό Ροκ ή σαν να λέμε με κάποιο τρόπο ‘Έντεχνο’. Οι Ακρίτας Progressive Rock; Εντάξει – έτσι είναι αν έτσι νομίζεται.]  
  • Τίτλος: Ακρίτας – Σουίτα Χορού για Κουαρτέτο και Play Back
  • Μουσική: Άρης Τασούλης, Σταύρος Λογαρίδης
  • Ποιητικό Κείμενο: Κώστας Φέρρης (‘Ζέτα Ζωρζέτα’: Σταύρος Λογαρίδης)
  • Ενορχήστρωση: Ακρίτας
  • Παραγωγή: Κώστας Φασόλας
  • Ηχοληψία: Γιώργος Κωνσταντόπουλος (‘Ζέτα Ζωρζέτα’: Γιάννης Σμυρναίος)
  • Εξώφυλλο: Κώστας Φέρρης (Η φωτογραφία της Αύρας είναι έργο του Γιώργου Πανουσόπουλου, οι λοιπές φωτογραφίες ανήκουν στον Κώστα Παπακωνσταντίνου)

Οι Ακρίτας

Γιώργος Τσουπάκης: Drums

Σταύρος Λογαρίδης: Φωνητικά, Μπάσο, Ακουστική Κιθάρα

Άρης Τασούλης: Πιάνο, Όργανο, Συνθεσάιζερ (VCS 3)

Δήμος Παπαχρήστου (Συμμετοχή): Ηλεκτρική Κιθάρα

Μουσικά Κομμάτια

01. Εισβολείς [01:03] 02. Γέννηση [00:59] 03. Τα Παιδιά [02:14] 04. Μνήμη [03:38] 05. Επιστροφή [01:30] 06. Αγάπη [02:49] 07. Ego [04:25] 08. Τραγούδι [00:58]

09. Το Πανηγύρι [03:50] 10. Το Θαύμα [04:56] 11. Το Όνειρο [02:35] 12. Και Ιδού Ίππος Χλωρός [01:01] 13. Κατάκτηση & Ζέτα Ζωρζέτα [03:05]

Διάρκεια: 33:13

Ἐν Χορδαῖς καὶ Όργάνῳ

Το Πανηγύρι από τους Ακρίτας.

Αναπαραγωγή Βίντεο

Παραπομπές

Τις ελάχιστες ομολογουμένως Παραπομπές, του extra large progressive rock άρθρου που φέρει τον τίτλο Ακρίτας, η Πρωτοποριακή Ροκ Μπάντα του ‘70, παρουσιάζουν οι Ακρίτας με το τραγούδι τους το Πανηγύρι.

Ενότητα

Κοινοποίηση

Η χρήση του υλικού, όπου δεν αναφέρονται ή υπονοούνται δικαιώματα τρίτων (όπως π.χ. των φωτογραφιών ή των οπτικοακουστικών αρχείων – με την εξαίρεση βέβαια όσων ανήκουν στην «Καλλιέργεια»), είναι απολύτως ελεύθερη. Η διάδοση του, ενδεχομένως, χρήσιμη.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin
Share on tumblr
Share on reddit
Share on digg
Share on stumbleupon
Μετάβαση στο περιεχόμενο