Σατόρι στο Παρίσι - Τζακ Κέρουακ

Σατόρι στο Παρίσι - Φωτογραφικό Πορτρέτο του Τζακ Κέρουακ
Φωτογραφικό Πορτρέτο του Τζακ Κέρουακ

Το βιβλίο Σατόρι στο Παρίσι του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα Τζακ Κέρουακ
ολοκληρώθηκε το 1966 και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Grove Press Inc. της Νέας Υόρκης. Σε αυτήν την νουβέλα ο Κέρουακ αφηγείται το ταξίδι του στην Γαλλία, με αφορμή την έρευνα που κάνει σχετικά με τις ρίζες του Βρετονικού επωνύμου του. Ο αναγνώστης θα γίνει κοινωνός των περιπετειών που έλαβαν χώρα κατά την δεκαήμερη παραμονή εκεί του συγγραφέα, οι οποίες τον οδήγησαν στην αφύπνιση – σατόρι, αλλά θα μάθει ελάχιστα για την καταγωγή του επωνύμου του – πράγμα που πιθανώς ισχύει και για τον ίδιο τον συγγραφέα.

Από αυτό το βιβλίο παρατίθεται το 3ο κεφάλαιο.

Σατόρι στο Παρίσι - Κεφάλαιο 3 (1/3)

ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ θα λέει, ουσιαστικά, λυπηθείτε μας όλους και μη τσαντίζεστε με μένα που γράφω.

Ζω στη Φλόριντα. Φτάνοντας πάνω από τα προάστεια του Παρισιού με το μεγάλο αερqσκάφος της Αιρ-Φρανς παρατήρησα πόσο πράσινη είναι η βορεινή ύπαιθρος το καλοκαίρι εξαιτίας των χειμωνιάτικων χιονιών που λιώσανε μέσα σ’ αυτή τη νωχελικά απλωμένη πεδιάδα. Πιο πράσινη απ’ όσο θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε τοπίο με φοίνικες και ειδικά τον Ιούνιο, πριν ο Αύγουστος (Août) ξεράνει τα πάντα. Το αεροπλάνο προσγειώθηκε χωρίς κανένα τράνταγμα σαν αυτό της Τζόρτζια. Εδώ αναφέρομαι σ’ εκείνο το αεροπλάνο το γεμάτο διαπρεπείς ευυπόληπτους Ατλαντούς που ήταν «όλοι φορτωμένοι με δώρα γύρω στα 1962, και επέστρεφαν στην Ατλάντα όταν το σκάφος καρφώθηκε σ’ ένα αγρόκτημα και σκοτώθηκαν όλοι, ποτέ δεν
σηκώθηκε απ’ το έδαφος και χάθηκε η μισή Ατλάντα και όλα τα δώρα σκορπίστηκαν και κάηκαν γύρω απ’ το Ορλύ, μια μεγάλη χριστιανική τραγωδία, χωρίς κανένα φταίξιμο της γαλλικής κυβέρνησης μια και ο πιλότοι και το πλήρωμα ήταν όλοι Γάλλοι πολίτες.

Το αεροπλάνο προσγειώθηκε κανονικά και να ‘μαστε στο Παρίσι ένα γκρίζο κρύο πρωινό του Ιούνη.

Στο λεωφορείο του αεροδρομίου ένας εκπατρισμένος Αμερικανός κάπνιζε ήρεμα και χαρούμενα την πίπα του, μιλώντας με τον κολλητό του που μόλις είχε φτάσει με άλλο αεροπλάνο πιθανόν απ’ τη Μαδρίτη, ή κάτι τέτοιο.

Στο αεροπλάνο μου δεν είχα μιλήσει με την κουρασμένη νεαρή Αμερικανίδα ζωγράφο γιατί την πήρε ο ύπνος πάνω από τη Νόβα Σκότια στην παγωνιά της μοναξιάς μετά την εξουθένωση της Νέας Υόρκης, και που έπρεπε να αγοράσει ένα εκατομμύριο ποτά γι’ αυτούς που της κράταγαν το παιδί εκεί πέρα – στο κάτω κάτω τι μ’ ένοιαζε εμένα. Αυτή αναρωτήθηκε στο Idlewild αν πήγαινα να βρω την παλιά μου αγάπη στο Παρίσι: Όχι. (Θα ‘πρεπε.)

Σατόρι στο Παρίσι - Κεφάλαιο 3 (2/3)

Γιατί ήμουνα ο πιο μοναχικός άνθρωπος στο Παρίσι – αν αυτό είναι δυνατόν. Ήταν 6 το πρωί και έβρεχε και πήρα το λεωφορείο για κάπου κοντά στους Ενβαλίντ, μετά ένα ταξί μέσα στη βροχή, και ρώτησα τον οδηγό πού βρίσκεται ο τάφος του Ναπολέοντα γιατί ήξερα ότι ήταν κάπου εκεί γύρω, όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά μετά από ένα διάστημα που το θεώρησα απρόθυμη σιωπή, τελικά έδειξε και είπε «là» (εκεί).

Φλεγόμουνα απ’ την επιθυμία να πάω να δω τη Σαιντ Σαπέλ όπου ο Άγιος Λουδοβίκος, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΧ της Γαλλίας, είχε τοποθετήσει ένα κομμάτι απ’ τον Τίμιο Σταυρό. Δεν τα κατάφερα να πάω, αλλά δέκα μέρες αργότερα την προσπεράσαμε με το ταξί του Ρεϊμόν Μπαγιέ κι εκείνος το ανάφερε. Επίσης φλεγόμουνα απ’ την επιθυμία να δω την εκκλησία του Σαιν Λουί ντε Φρανς στο νησί του Σαιν Λουί στον ποταμό Σηκουάνα, γιατί έτσι λέγεται και η εκκλησία που βαφτίστηκα στο Λόουελ της Μασσαχουσέτης. Τελικά πήγα εκεί και κάθησα με το καπέλο στο χέρι κοιτώντας κάτι τύπους με κόκκινες στολές να παίζουν με μεγάλες τρομπέτες μπροστά στο ιερό, στέλνοντας στον ουρανό ωραία μεσαιωνικά cansόs ή άσματα που θα ‘καναν το Χαίντελ να του τρέχουν τα σάλια, και ξαφνικά μια γυναίκα με παιδιά και σύζυγο έρχεται κοντά και ρίχνει 20 σαντίμ (4 σεντς) στο φτωχό ταλαιπωρημένο παρεξηγημένο καπέλο μου (που το κρατούσα ανάποδα με δέος), για να τους διδάξει caritas, ή φιλανθρωπία, πράγμα που το δέχτηκα για να μην προσβάλλω τα διδακτικά της ένστικτα, ή τα παιδιά, και η μητέρα μου μου ‘πε όταν γύρισα πίσω στη Φλόριντα «Γιατί και συ τότε δεν έβαζες τα 20 σαντίμ στο φιλόπτωχο ταμείο», πράγμα που ξέχασα.

Σατόρι στο Παρίσι - Κεφάλαιο 3 (3/3)

Αυτό όμως δεν ήταν σημαντικό και άλλωστε το πρώτο πρώτο πράγμα που έκανα στο Παρίσι, μόλις συγύρισα το δωμάτιο του ξενοδοχείου μου (που είχε μέσα ένα μεγάλο στρογγυλό τοίχο, που περικύκλωνε την καμινάδα φαντάζομαι) ήταν να δώσω ένα φράγκο (20 σεντς) σε μια Γαλλίδα ζητιάνα με σπυριά, λέγοντας «‘Un franc pour la Fransaise» (Ένα φράγκο για τη Φραντσέζα) και αργότερα έδωσα ένα φράγκο σ’ ένα ζητιάνο στο Σαιν Ζερμαίν και μετά του φώναξα:« Vieux voyou!» (Γερο-αλήτη!) κι εκείνος γέλασε και είπε: «Τι; Αλ-ήτη;». Είπα «Ναι, δεν μπορείς να ξεγελάσεις ένα Γαλλοκαναδό» και σήμερα ανησυχώ αν αυτό τον πείραξε γιατί αυτό που ήθελα πραγματικά να πω ήταν «Guenigίou» (ρακοσυλλέκτη) αλλά μου βγήκε το «voyou».

Guenigiou είναι το σωστό.

(Ο ρακοσυλλέκτης θα ‘πρεπε να γράφεται «guenillou», αλλά δεν λέγεται έτσι στα 300χρονα γαλλικά που διατηρήθηκαν ανέπαφα στο Κεμπέκ και είναι ακόμα κατανοητά στους δρόμους του Παρισιού για να μην πω για τους αχυρώνες του Βορρά).

Απ’ τη μεγαλοπρεπή τεράστια εκκλησία της Μαντλέν κατέβαινε ένας αξιοπρεπής γέρος αλήτης με μια μακριά καφέ ρόμπα και γκρίζα γενειάδα, ούτε Έλληνας ούτε Πατριάρχης, απλά ίσως ένα παλιό μέλος της Συριακής Εκκλησίας. Ή αυτό ή ένας
σουρεαλιστής που έκανε πλάκα; Μπα.

Μετάφραση: Μαίρη Καραγιανοπούλου

"Jack Kerouac's America" από τον Douglas Brinkley

 

(... ) στην ουσία, ένα σατόρι: η γιαπωνέζικη λέξη για την ‘ξαφνική επιφοίτηση’, το ‘ξαφνικό ξύπνημα’ ή απλά ‘κτύπημα κατακούτελα’.

-Σατόρι στο Παρίσι

Η διάλεξη του Douglas Brinkley δόθηκε στο Harry Ransom Center του Πανεπιστημίου του Τέξας, στο Austin των ΗΠΑ, στις 24 Απριλίου 2008

  • Κέρουακ, Τ. (1986). Σατόρι στο Παρίσι (Γ. Ζακοπούλου, Μεταφρ.). Αθήνα: Πλέθρον.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Η χρήση του υλικού, όπου δεν αναφέρονται δικαιώματα τρίτων, είναι απολύτως ελεύθερη. Η διάδοση του, ενδεχομένως, χρήσιμη.

ΕΝΟΤΗΤΕΣ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Συμβουλές αλλά και προτροπές, παρατηρήσεις αλλά και προτάσεις είναι, σε γενικές γραμμές, ευπρόσδεκτες. Το εάν θα γίνουν και αποδεκτές είναι, σε γενικές γραμμές, μιά άλλη ιστορία.

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Η επιθυμία του περιηγητή του ιστοτόπου για ενίσχυση των άμισθων συντελεστών του είναι αναφαίρετο δικαίωμα του. Παρέχοντάς του το κουμπί της δωρεάς, τον βοηθούμε να το ασκήσει.

Close Menu